Ένα οδοιπορικό αναζήτησης στο Τώρα και στο Κάποτε

casino > καζινο ντορτμουντ


Το Westfalenstadion όπως το λένε όλοι εδώ, και ουχί Signal-Iduna Park όπως μετονομάστηκε μετά την παραχώρηση των δικαιωμάτων του ονόματος στην ομώνυμη ασφαλιστική εταιρεία (μέχρι το 2026), τότε την εποχή της μεγάλης κρίσης και των χρεών (ναι κάνουν και οι Γερμανοί τέτοια). O tempora o mores μπορεί κανείς να (αμπελο)φιλοσοφήσει στοχαστικά για ένα ακόμη σύμπτωμα αυτού του διαρκούς μπαλαντζαρίσματος που παλεύει να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα ανάμεσα στο ολοένα πιο στυγνό καπιταλιστικό παιχνίδι και τον οπαδικό ρομαντισμό, τέτοιες μικρές μάχες για το όνομα ή για τις Δευτέρες χωρίς παιχνίδια μοιάζουν μάχες οπισθοφυλακής ενός πολέμου ήδη χαμένου, με τις ομάδες διαρκώς να απομακρύνονται από την τοπική λαϊκή τους βάση και να ξανοίγονται στην παγκοσμιοποιημένη αγορά του name branding. Και μπορεί ο περίφημος κανόνας του 50+1%, ο οποίος ορίζει πως για να μπορεί μια ομάδα να αγωνιστεί στην Μπουντεσλίγκα πρέπει η πλειοψηφία των μετοχών να ανήκει στον ίδιο τον σύλλογο, στα μέλη του δηλαδή, όσο κι αν αρχίζει να γίνεται σουρωτήρι με τις διάφορες Λειψίες και Χόφενχάιμ, να κρατάει ένα μέτρο, μια δικλείδα ασφαλείας για να μην πέσει μια ομάδα στα χέρια της κάθε λογής ύποπτης «προεδράρας», μπορεί ο ίδιος ο διευθύνων σύμβουλος Χανς-Γιοακίμ Βάτσκε της Ντόρτμουντ να δείχνει ότι έχει επίγνωση του θέματος («αν ξαφνικά δούμε τον κόσμο ως πελάτη αντί για οπαδό, θα έχουμε πρόβλημα»), ωστόσο τα πράγματα δεν είναι εύκολα όταν η ροή των πραγμάτων μοιάζει ορμητικά μονόδρομη και όλα τριγύρω αλλάζουν.

Ποια είναι η καλύτερη μέθοδος για να λάβω το μπόνους μου

Και ανάμεσα, τα πολλά πέτρινα χρόνια βρασμού στο ζουμί της μετριότητας, οι κρίσιμες στιγμές του 2005 όταν η ομάδα έφτασε στο χείλος της πτώχευσης, από την οποία σώθηκε με ρυθμίσεις χρεών (μνημόνια! ), σκληρή λιτότητα, δάνεια (ακόμη και από την άσπονδη ακατονόμαστη από την Βαυαρία) και στήριξη από ντόπιες εταιρείες. Και όμως, σαν μάθημα ζωής, αν δεν είχε συμβεί εκείνη η τρικυμία, ίσως να μην υιοθετούσε η ομάδα μια άλλη νοοτροπία δράσης, να μην παρέδιδε τα κλειδιά σε έναν νεαρό φιλόδοξο προπονητή από το Mainz με αντισυμβατική κι αξύριστη τζιν εμφάνιση ο οποίος θα δίδασκε σε μια παρέα από νέα και ταλαντούχα παιδιά ένα ενθουσιώδες Vollgassfussball ποδόσφαιρο με πατημένο το γκάζι (και πόσο αγαπάνε σε αυτά τα μέρη την ταχύτητα το καταλαβαίνεις ακόμη και με μια σύντομη έξοδο στην «φαν φαν» (sic) Autobahn). Μια απίθανη αιτιακή αλυσίδα με «Αν» και «Αν δεν…» η οποία θα απέφερε δύο πρωταθλήματα, ένα μάλιστα με νταμπλ, και μια αλησμόνητη πορεία μέχρι τον άτυχο τελικό απέναντι στην Μπάγερν, μια πορεία που θα την θυμάμαι πάντοτε για εκείνο το βράδυ στον προημιτελικό κόντρα στην Μάλαγα, όπου 2 γκολ στα τελευταία 3 λεπτά έφεραν μια αδιανόητη ανατροπή και μια ωραία ιστορία που περισσότερο υπογραμμίζεται παρά χαλάει από το γεγονός ότι το γκολ του Φελίπε Σαντάνα (ναι αυτού που αργότερα πέρασε και δεν ακούμπησε στον Ολυμπιακό) ήταν οφσάιντ. Αγαπήθηκε πολύ εδώ ο Γιούργκεν Κλοπ, ακόμη και την χρονιά που έκανε πορεία σχεδόν υποβιβασμού λίγο πριν φύγει για άλλες δόξες στο ξένο λιμάνι.

Το απόλυτο αφεντικό

Θα ακολουθήσουν χρόνια υπομονής και αναμονής, ποτέ δεν ήταν εύκολα τα πράγματα στα ψηλά, πόσο μάλλον τώρα που το κέντρο του ρέοντος νεόπλουτου χρήματος είναι αλλού και οι συσχετισμοί δυνάμεων έχουν αλλάξει και τα διακινούμενα ποσά να έχουν ξεφύγει από την αντίληψη του «κοινού» εργαζόμενου. Σε αυτό το πλαίσιο η ομάδα μοιάζει να γίνεται ένα φυτώριο ανάδειξης ταλέντων για τα μεγάλα εύπορα κλαμπ τα οποία απλά περιμένει να τα πετύχει σε στιγμή αδυναμίας για να δαγκώσει (κάπως έτσι είναι σίγουρο ότι και το νέο πολύφερνο της αστέρι, ο Έρλινγκ Χάαλαντ θα τραβήξει για άλλες πιο glamorous πολιτείες, μια απώλεια ωστόσο που δεν φέρεται βαρέως, είναι και η συγκυρία του κορονοϊού που δεν πρόλαβε να τον δέσει συναισθηματικά με μια παλλόμενη ζωντανή κερκίδα). ), το παράδειγμα του 2010-12 μένει φάρος κι ελπίδα για το μέλλον. Μαζί και η αφοσίωση των οπαδών που θα γεμίζουν το γήπεδο, βρέξει χιονίσει… Κάπως έτσι αμφίθυμη ήταν και η μέρα του αγώνα, και στον καιρό αλλά και στην ψυχική διάθεση, από ορίζοντα σε ορίζοντα τα γκρίζα σύννεφα κρέμονταν χαμηλά πάνω από την πόλη κι έμπλεκαν τούφες-τούφες μεταξύ τους αφήνοντας όμως και μικρά κενά για λίγο γαλάζιο, και ο ενθουσιώδης ηλεκτρισμός της αναμονής έμπλεκε με την αδιόρατη μελαγχολία που υφέρπει όταν εκπληρώνεται κάτι που το περίμενες καιρό. Ο κόσμος τριγύρω είναι πολύς και παντού, ένα πραγματικό κιτρινόμαυρο μελίσσι, ανάμεσα έφιπποι αστυνομικοί σε ψηλόλιγνα άλογα.

Πιθανή ενδεκάδα Λιλ

Τρεις ώρες πριν από το εναρκτήριο σφύριγμα όλα είναι κατάμεστα, ουρές στα λουκάνικα, στο μουσείο, στην FanWelt, φυσικά στο μεγάλο Biergarten δίπλα στο παλιό ιστορικό γήπεδο, την ‘Κόκκινη Γη’ όπου σήμερα παίζουν τα παιδικά και η γυναικεία ομάδα Έτσι είναι εδώ, το ποδόσφαιρο δίνει ακόμη ένα πλαίσιο ζωής, Σάββατο (ή Κυριακή) απόγεμα, συνάντηση με φίλους και φίλες, αποφόρτιση, τα νέα της παλιάς βδομάδας, πριν το μαγγανοπήγαδο της νέας. Μέσα οι θέσεις μας είναι ψηλά, νιώθουμε σαν σε αετοφωλιά, οι παίκτες που κάνουν το πρώτο ζέσταμα μοιάζουν σαν μικρά στρατιωτάκια της παιδικής ηλικίας, η θέα όμως και η αίσθηση είναι συγκλονιστική. Ο ήχος της βροχής που πέφτει πια «στρέιτ θρού» ακούγεται στο μέταλλο επίμονος λες και θέλει να το τρυπήσει ανακατεύεται με τις πρώτες ιαχές, το εθιμοτυπικό τελετουργικό έχει ξεκινήσει (ο Παζολίνι δεν ήταν που έγραψε ότι το ποδόσφαιρο είναι «η τελευταία ιερά παράσταση των καιρών μας»;), η θριαμβική Αΐντα του Βέρντι, οι Van Halen, πως μας ενώνει πως μας δονεί, του… Νόρμπερτ Ντίκελ η φωνή, της παλιάς δόξας του συλλόγου που έχει αναλάβει ρόλο slapstick κονφερασιέ, ο ανεπίσημος ύμνος της ομάδας, το schlager αισθητικής «Heja BVB» και μετά το «you’ll never walk alone», που κι αν ακούγεται χιλιόμετρα πολλά μακριά από τις όχθες του Mersey καταφέρνει και ξυπνάει το Gänsehaut συναίσθημα της ανατριχίλας. Κι αν κάτι κερδίζεται, πάντα κάτι χάνεται.

Προϊστορία & Στατιστικά Λιλ – Ντόρτμουντ

Το στάδιο στέκει πάντως εκεί μάλλον αδιάφορο για τέτοιες σκέψεις, από το 1974 απ’ όταν χτίστηκε για τις ανάγκες του τότε Παγκοσμίου Κυπέλλου, τα ‘χει τα χρονάκια του και αυτά φαίνονται, παρά την εκσυγχρονισμένη πρόσοψή του. Κατά έναν ιδιότυπο τρόπο μ’ αρέσει, έχει έναν χαρακτήρα παλιακό, χωρίς την επιδεικτική εκζήτηση οραμάτων μοντέρνων αρχιτεκτόνων και κυρίως χωρίς την απωθητική πολυτέλεια πολλών άλλων σύγχρονων γηπέδων τα οποία μοιάζουν όλο πιο πολύ με μικρά εμπορικά mall κέντρα. Η ξενάγηση που περιλαμβάνεται στο τουριστικό πακέτο μας οδηγεί μέσα από την φυσούνα στον αγωνιστικό χώρο.

ΟΡΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

Μπαίνουμε στην αρχή όλοι σε ησυχία κατανυκτική σαν να βρισκόμαστε σε καθεδρικό ναό, πρώτο έρχεται το ξάφνιασμα, έτσι που προσπαθείς να ταιριάξεις τις εικόνες με όσες έχεις δει σε τηλεοπτικές οθόνες, μετά όμως σε καταλαμβάνει η γνήσια παιδική χαρά και τρέχεις πάνω στο γρασίδι (έξω από τις γραμμές, στον αγωνιστικό χώρο είναι «φερμπότεν»), κάθεσαι στην θέση του προπονητή (για ηλεκτρική καρέκλα όπως έχει γίνει τα τελευταία χρόνια, πολύ άνετη είναι), βγάζεις φωτογραφίες «ήμουν κι εγώ εκεί», μαζί ανακατεύονται μνήμες –κι ας μην είναι καν συγκρίσιμα τα μεγέθη- από τότε που παιδί πρωτοπάτησες πόδι στο χωμάτινο γήπεδο του Αστέρα Τρίπολης της τοπικής κατηγορίας, με το συρματόπλεγμα και την τσιμεντένια κερκίδα και το φιλόδοξο προσωνύμιο «Γουέμπλεϊ». Ο ξεναγός μας, ένας ευγενικός και πολύ υπομονετικός νεαρός (πως αλλιώς, όταν μας λέει ότι ο ίδιος 15 ολάκερα χρόνια περίμενε για ένα διαρκείας) αφηγείται τα ιστορικά στοιχεία με έναν ενθουσιασμό που κρύβει πολύ καλά την όποια υποψία της ανίας να λέει τα ίδια και τα ίδια ξανά και ξανά σε χαζοχαρούμενους τουρίστες, που λίγο μετά θα ανέβουν στην κερκίδα των φανατικών, την θρυλική Südtribüne (Süd την λένε εδώ, κίτρινο τείχος, Gelbe Wand παραέξω), που ακόμη και άδεια επιβάλλεται στον χώρο, και εκεί θα ξελαρυγγιαστούν, με τις φωνές να αντηχούν λες και η απέναντι κερκίδα αντιδρά και απαντά στο σύνθημα… Ποιος να φανταζόταν ότι λίγους μήνες αργότερα αυτή η στιγμή θα έμοιαζε σαν να προοιώνιζε μια στοιχειωτική πραγματικότητα; Μια νέα κανονικότητα, όπου ο οπαδός θα παίζει ολοένα και μικρότερο ρόλο, οι ισολογισμοί τοποθετούν ψυχρά την συνεισφορά του στο 9,6% των εσόδων (με τα τηλεοπτικά δικαιώματα να ανέρχονται στο 39,2% και τις μεταγραφές στο 15,6% - στοιχεία αλιευμένα από άρθρο του «Der Spiegel»).

Οι φωτογραφίες από ματς με έρημες κερκίδες και βουβά πέταλα σίγουρα θα βρουν κάποια στιγμή την θέση τους στην Ιστορία και στο Μουσείο της ομάδας, το ευλόγως ονομαζόμενο Borusseum που βρίσκεται κι αυτό ακριβώς δίπλα στο γήπεδο. Σύγχρονο και διαδραστικό, μερακλίδικο και φτιαγμένο «από τα κάτω», με οπαδική πρωτοβουλία και χρηματοδότηση στην αρχή, είναι ένα ταξίδι στον χρόνο, όπως κάθε Μουσείο είναι και μια ματιά-καθρέφτης στο παρόν, στο βλέμμα του σήμερα.

Όλη η ιστορία της ομάδας περνάει σε βίντεο και φωτογραφίες, παλιοί παράγοντες και παίκτες, ονόματα θρύλων που ελάχιστοι ζουν που να τους έχουν δει να παίζουν, και νεότερα πιο οικεία, αναμετριέσαι με τον προσωπικό σου βιωματικό χρόνο, ονόματα που είχες ξεχάσει ότι κάποτε ήξερες. ), στην ομάδα που ήταν και ο μικρός ο Μίκαελ Ρουμενίγγε, που πήρε και τον πρώτο κύπελλο το 1989 κόντρα στην Βέρντερ Βρέμης, πώς πέρασαν τα χρόνια.. Ασφαλώς και δεν λείπουν τα κατακτημένα τρόπαια που σημαδεύουν και τέμνουν τον χρόνο, από το πρώτο διεθνές (πρώτο και για γερμανικό σύλλογο), το 1966, το «Μικρό Θαύμα της Γλασκώβης» στον τελικό του τότε Κυπέλλου Κυπελλούχων απέναντι στην υπεροπτική («στο Νησί υπάρχουν δύο καλές ομάδες, εμείς και οι ρεζέρβες μας») και μετέπειτα αδελφοποιτή Λίβερπουλ, και μετά, άλμα στον χρόνο, 1997, στο βαυαρικό άντρο με αντίπαλο την Γιουβέντους, με το αξέχαστο γκολ-λόμπα του καθοριστικού εκείνη τη σαιζόν Λαρς Ρίκεν και την καθοδήγηση του μαθηματικού Ότμαρ Χίτσφελντ.

Παραλαβή από το showroom

Πιθανή ενδεκάδα Ντόρτμουντ

Απολαύστε πολυτέλεια και παιχνίδια υψηλής τεχνολογίας στο καζίνο

Και από δίπλα οι ‘σαλατιέρες’, τα γερμανικά κύπελλα και πρωταθλήματα, με πιο γλυκά εκείνα τα διπλά του 1995-96 και του 2010-11, αλλά και οι χαμένοι τελικοί, οι ήττες, οι «πληγές» που και αυτές με τον χρόνο γίνονται αγαπημένες και στοιχείο της οπαδικής ταυτότητας, ακόμη και οι μαύρες σελίδες, το «εκεί-εκεί στην Β’ Εθνική» του 1972 (από την οποία επέστρεψε, οριστικά πλέον το 1976, cas kazino dorean koylocherides με οιστρηλάτη τον Ότο Ρεχάγκελ) ίσως και οι στιγμές ντροπής (το αλήστου μνήμης –και για κάποιους ύποπτο- 12-0 από την Γκλάντμπαχ το 1978). Και ανάμεσα, τα πολλά πέτρινα χρόνια βρασμού στο ζουμί της μετριότητας, οι κρίσιμες στιγμές του 2005 όταν η ομάδα έφτασε στο χείλος της πτώχευσης, από την οποία σώθηκε με ρυθμίσεις χρεών (μνημόνια!

), σκληρή λιτότητα, δάνεια (ακόμη και από την άσπονδη ακατονόμαστη από την Βαυαρία) και στήριξη από ντόπιες εταιρείες. Και όμως, σαν μάθημα ζωής, αν δεν είχε συμβεί εκείνη η τρικυμία, ίσως να μην υιοθετούσε η ομάδα μια άλλη νοοτροπία δράσης, να μην παρέδιδε τα κλειδιά σε έναν νεαρό φιλόδοξο προπονητή από το Mainz με αντισυμβατική κι αξύριστη τζιν εμφάνιση ο οποίος θα δίδασκε σε μια παρέα από νέα και ταλαντούχα παιδιά ένα ενθουσιώδες Vollgassfussball ποδόσφαιρο με πατημένο το γκάζι (και πόσο αγαπάνε σε αυτά τα μέρη την ταχύτητα το καταλαβαίνεις ακόμη και με μια σύντομη έξοδο στην «φαν φαν» (sic) Autobahn).

Μια απίθανη αιτιακή αλυσίδα με «Αν» και «Αν δεν…» η οποία θα απέφερε δύο πρωταθλήματα, ένα μάλιστα με νταμπλ, και μια αλησμόνητη πορεία μέχρι τον άτυχο τελικό απέναντι στην Μπάγερν, μια πορεία που θα την θυμάμαι πάντοτε για εκείνο το βράδυ στον προημιτελικό κόντρα στην Μάλαγα, όπου 2 γκολ στα τελευταία 3 λεπτά έφεραν μια αδιανόητη ανατροπή και μια ωραία ιστορία που περισσότερο υπογραμμίζεται παρά χαλάει από το γεγονός ότι το γκολ του Φελίπε Σαντάνα (ναι αυτού που αργότερα πέρασε και δεν ακούμπησε στον Ολυμπιακό) ήταν οφσάιντ.

Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα της 31ης αγωνιστικής

Cobra Queen Κουλοχέρης Με Δωρεάν Δοκιμή

«Μιλάει» η εξέδρα από τον πάγκο

Αγαπήθηκε πολύ εδώ ο Γιούργκεν Κλοπ, ακόμη και την χρονιά που έκανε πορεία σχεδόν υποβιβασμού λίγο πριν φύγει για άλλες δόξες στο ξένο λιμάνι.

Όνομα Τύπος Κουζίνας Χαρακτηριστικό Ώρες Λειτουργίας
Bellevue Διεθνής/Γκουρμέ Θέα στην πόλη, Michelin-star προτεινόμενο 18:00-23:00
Casino Lounge Σνακ & Ποτά Ζωντανή μουσική τα Σαββατοκύριακα 16:00-02:00
Bistro 98 Γερμανική Παραδοσιακά πιάτα σε χαμηλές τιμές 12:00-22:00

Θα ακολουθήσουν χρόνια υπομονής και αναμονής, ποτέ δεν ήταν εύκολα τα πράγματα στα ψηλά, πόσο μάλλον τώρα που το κέντρο του ρέοντος νεόπλουτου χρήματος είναι αλλού και οι συσχετισμοί δυνάμεων έχουν αλλάξει και τα διακινούμενα ποσά να έχουν ξεφύγει από την αντίληψη του «κοινού» εργαζόμενου. Σε αυτό το πλαίσιο η ομάδα μοιάζει να γίνεται ένα φυτώριο ανάδειξης ταλέντων για τα μεγάλα εύπορα κλαμπ τα οποία απλά περιμένει να τα πετύχει σε στιγμή αδυναμίας για να δαγκώσει (κάπως έτσι είναι σίγουρο ότι και το νέο πολύφερνο της αστέρι, ο Έρλινγκ Χάαλαντ θα τραβήξει για άλλες πιο glamorous πολιτείες, μια απώλεια ωστόσο που δεν φέρεται βαρέως, είναι και η συγκυρία του κορονοϊού που δεν πρόλαβε να τον δέσει συναισθηματικά με μια παλλόμενη ζωντανή κερκίδα). ), το παράδειγμα του 2010-12 μένει φάρος κι ελπίδα για το μέλλον. Μαζί και η αφοσίωση των οπαδών που θα γεμίζουν το γήπεδο, βρέξει χιονίσει… Κάπως έτσι αμφίθυμη ήταν και η μέρα του αγώνα, και στον καιρό αλλά και στην ψυχική διάθεση, από ορίζοντα σε ορίζοντα τα γκρίζα σύννεφα κρέμονταν χαμηλά πάνω από την πόλη κι έμπλεκαν τούφες-τούφες μεταξύ τους αφήνοντας όμως και μικρά κενά για λίγο γαλάζιο, και ο ενθουσιώδης ηλεκτρισμός της αναμονής έμπλεκε με την αδιόρατη μελαγχολία που υφέρπει όταν εκπληρώνεται κάτι που το περίμενες καιρό. Ο κόσμος τριγύρω είναι πολύς και παντού, ένα πραγματικό κιτρινόμαυρο μελίσσι, ανάμεσα έφιπποι αστυνομικοί σε ψηλόλιγνα άλογα.

Λανς – Ναντ

Το Westfalenstadion όπως το λένε όλοι εδώ, και ουχί Signal-Iduna Park όπως μετονομάστηκε μετά την παραχώρηση των δικαιωμάτων του ονόματος στην ομώνυμη ασφαλιστική εταιρεία (μέχρι το 2026), τότε την εποχή της μεγάλης κρίσης και των χρεών (ναι κάνουν και οι Γερμανοί τέτοια). O tempora o mores μπορεί κανείς να (αμπελο)φιλοσοφήσει στοχαστικά για ένα ακόμη σύμπτωμα αυτού του διαρκούς μπαλαντζαρίσματος που παλεύει να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα ανάμεσα στο ολοένα πιο στυγνό καπιταλιστικό παιχνίδι και τον οπαδικό ρομαντισμό, τέτοιες μικρές μάχες για το όνομα ή για τις Δευτέρες χωρίς παιχνίδια μοιάζουν μάχες οπισθοφυλακής ενός πολέμου ήδη χαμένου, με τις ομάδες διαρκώς να απομακρύνονται από την τοπική λαϊκή τους βάση και να ξανοίγονται στην παγκοσμιοποιημένη αγορά του name branding. Και μπορεί ο περίφημος κανόνας του 50+1%, ο οποίος ορίζει πως για να μπορεί μια ομάδα να αγωνιστεί στην Μπουντεσλίγκα πρέπει η πλειοψηφία των μετοχών να ανήκει στον ίδιο τον σύλλογο, στα μέλη του δηλαδή, όσο κι αν αρχίζει να γίνεται σουρωτήρι με τις διάφορες Λειψίες και Χόφενχάιμ, να κρατάει ένα μέτρο, μια δικλείδα ασφαλείας για να μην πέσει μια ομάδα στα χέρια της κάθε λογής ύποπτης «προεδράρας», μπορεί ο ίδιος ο διευθύνων σύμβουλος Χανς-Γιοακίμ Βάτσκε της Ντόρτμουντ να δείχνει ότι έχει επίγνωση του θέματος («αν ξαφνικά δούμε τον κόσμο ως πελάτη αντί για οπαδό, θα έχουμε πρόβλημα»), ωστόσο τα πράγματα δεν είναι εύκολα όταν η ροή των πραγμάτων μοιάζει ορμητικά μονόδρομη και όλα τριγύρω αλλάζουν. Κι αν κάτι κερδίζεται, πάντα κάτι χάνεται. Το στάδιο στέκει πάντως εκεί μάλλον αδιάφορο για τέτοιες σκέψεις, από το 1974 απ’ όταν χτίστηκε για τις ανάγκες του τότε Παγκοσμίου Κυπέλλου, τα ‘χει τα χρονάκια του και αυτά φαίνονται, παρά την εκσυγχρονισμένη πρόσοψή του.

Απουσίες & νέα ομάδων

Κατά έναν ιδιότυπο τρόπο μ’ αρέσει, έχει έναν χαρακτήρα παλιακό, χωρίς την επιδεικτική εκζήτηση οραμάτων μοντέρνων αρχιτεκτόνων και κυρίως χωρίς την απωθητική πολυτέλεια πολλών άλλων σύγχρονων γηπέδων τα οποία μοιάζουν όλο πιο πολύ με μικρά εμπορικά mall κέντρα. Η ξενάγηση που περιλαμβάνεται στο τουριστικό πακέτο μας οδηγεί μέσα από την φυσούνα στον αγωνιστικό χώρο. Μπαίνουμε στην αρχή όλοι σε ησυχία κατανυκτική σαν να βρισκόμαστε σε καθεδρικό ναό, πρώτο έρχεται το ξάφνιασμα, έτσι που προσπαθείς να ταιριάξεις τις εικόνες με όσες έχεις δει σε τηλεοπτικές οθόνες, μετά όμως σε καταλαμβάνει η γνήσια παιδική χαρά και τρέχεις πάνω στο γρασίδι (έξω από τις γραμμές, στον αγωνιστικό χώρο είναι «φερμπότεν»), κάθεσαι στην θέση του προπονητή (για ηλεκτρική καρέκλα όπως έχει γίνει τα τελευταία χρόνια, πολύ άνετη είναι), βγάζεις φωτογραφίες «ήμουν κι εγώ εκεί», μαζί ανακατεύονται μνήμες –κι ας μην είναι καν συγκρίσιμα τα μεγέθη- από τότε που παιδί πρωτοπάτησες πόδι στο χωμάτινο γήπεδο του Αστέρα Τρίπολης της τοπικής κατηγορίας, με το συρματόπλεγμα και την τσιμεντένια κερκίδα και το φιλόδοξο προσωνύμιο «Γουέμπλεϊ». Ο ξεναγός μας, ένας ευγενικός και πολύ υπομονετικός νεαρός (πως αλλιώς, όταν μας λέει ότι ο ίδιος 15 ολάκερα χρόνια περίμενε για ένα διαρκείας) αφηγείται τα ιστορικά στοιχεία με έναν ενθουσιασμό που κρύβει πολύ καλά την όποια υποψία της ανίας να λέει τα ίδια και τα ίδια ξανά και ξανά σε χαζοχαρούμενους τουρίστες, που λίγο μετά θα ανέβουν στην κερκίδα των φανατικών, την θρυλική Südtribüne (Süd την λένε εδώ, κίτρινο τείχος, Gelbe Wand παραέξω), που ακόμη και άδεια επιβάλλεται στον χώρο, και εκεί θα ξελαρυγγιαστούν, με τις φωνές να αντηχούν λες και η απέναντι κερκίδα αντιδρά και απαντά στο σύνθημα… Ποιος να φανταζόταν ότι λίγους μήνες αργότερα αυτή η στιγμή θα έμοιαζε σαν να προοιώνιζε μια στοιχειωτική πραγματικότητα; Μια νέα κανονικότητα, όπου ο οπαδός θα παίζει ολοένα και μικρότερο ρόλο, οι ισολογισμοί τοποθετούν ψυχρά την συνεισφορά του στο 9,6% των εσόδων (με τα τηλεοπτικά δικαιώματα να ανέρχονται στο 39,2% και τις μεταγραφές στο 15,6% - στοιχεία αλιευμένα από άρθρο του «Der Spiegel»). Οι φωτογραφίες από ματς με έρημες κερκίδες και βουβά πέταλα σίγουρα θα βρουν κάποια στιγμή την θέση τους στην Ιστορία και στο Μουσείο της ομάδας, το ευλόγως ονομαζόμενο Borusseum που βρίσκεται κι αυτό ακριβώς δίπλα στο γήπεδο.

Κατανοήστε τις πιθανότητες του παιχνιδιού σας στο καζίνο

Σύγχρονο και διαδραστικό, μερακλίδικο και φτιαγμένο «από τα κάτω», με οπαδική πρωτοβουλία και χρηματοδότηση στην αρχή, είναι ένα ταξίδι στον χρόνο, όπως κάθε Μουσείο είναι και μια ματιά-καθρέφτης στο παρόν, στο βλέμμα του σήμερα. Όλη η ιστορία της ομάδας περνάει σε βίντεο και φωτογραφίες, παλιοί παράγοντες και παίκτες, ονόματα θρύλων που ελάχιστοι ζουν που να τους έχουν δει να παίζουν, και νεότερα πιο οικεία, αναμετριέσαι με τον προσωπικό σου βιωματικό χρόνο, ονόματα που είχες ξεχάσει ότι κάποτε ήξερες. ), στην ομάδα που ήταν και ο μικρός ο Μίκαελ Ρουμενίγγε, που πήρε και τον πρώτο κύπελλο το 1989 κόντρα στην Βέρντερ Βρέμης, πώς πέρασαν τα χρόνια.. Ασφαλώς και δεν λείπουν τα κατακτημένα τρόπαια που σημαδεύουν και τέμνουν τον χρόνο, από το πρώτο διεθνές (πρώτο και για γερμανικό σύλλογο), το 1966, το «Μικρό Θαύμα της Γλασκώβης» στον τελικό του τότε Κυπέλλου Κυπελλούχων απέναντι στην υπεροπτική («στο Νησί υπάρχουν δύο καλές ομάδες, εμείς και οι ρεζέρβες μας») και μετέπειτα αδελφοποιτή Λίβερπουλ, και μετά, άλμα στον χρόνο, 1997, στο βαυαρικό άντρο με αντίπαλο την Γιουβέντους, με το αξέχαστο γκολ-λόμπα του καθοριστικού εκείνη τη σαιζόν Λαρς Ρίκεν και την καθοδήγηση του μαθηματικού Ότμαρ Χίτσφελντ. Και από δίπλα οι ‘σαλατιέρες’, τα γερμανικά κύπελλα και πρωταθλήματα, με πιο γλυκά εκείνα τα διπλά του 1995-96 και του 2010-11, αλλά και οι χαμένοι τελικοί, οι ήττες, οι «πληγές» που και αυτές με τον χρόνο γίνονται αγαπημένες και στοιχείο της οπαδικής ταυτότητας, ακόμη και οι μαύρες σελίδες, το «εκεί-εκεί στην Β’ Εθνική» του 1972 (από την οποία επέστρεψε, οριστικά πλέον το 1976, cas kazino dorean koylocherides με οιστρηλάτη τον Ότο Ρεχάγκελ) ίσως και οι στιγμές ντροπής (το αλήστου μνήμης –και για κάποιους ύποπτο- 12-0 από την Γκλάντμπαχ το 1978). Τρεις ώρες πριν από το εναρκτήριο σφύριγμα όλα είναι κατάμεστα, ουρές στα λουκάνικα, στο μουσείο, στην FanWelt, φυσικά στο μεγάλο Biergarten δίπλα στο παλιό ιστορικό γήπεδο, την ‘Κόκκινη Γη’ όπου σήμερα παίζουν τα παιδικά και η γυναικεία ομάδα Έτσι είναι εδώ, το ποδόσφαιρο δίνει ακόμη ένα πλαίσιο ζωής, Σάββατο (ή Κυριακή) απόγεμα, συνάντηση με φίλους και φίλες, αποφόρτιση, τα νέα της παλιάς βδομάδας, πριν το μαγγανοπήγαδο της νέας. Μέσα οι θέσεις μας είναι ψηλά, νιώθουμε σαν σε αετοφωλιά, οι παίκτες που κάνουν το πρώτο ζέσταμα μοιάζουν σαν μικρά στρατιωτάκια της παιδικής ηλικίας, η θέα όμως και η αίσθηση είναι συγκλονιστική. Ο ήχος της βροχής που πέφτει πια «στρέιτ θρού» ακούγεται στο μέταλλο επίμονος λες και θέλει να το τρυπήσει ανακατεύεται με τις πρώτες ιαχές, το εθιμοτυπικό τελετουργικό έχει ξεκινήσει (ο Παζολίνι δεν ήταν που έγραψε ότι το ποδόσφαιρο είναι «η τελευταία ιερά παράσταση των καιρών μας»;), η θριαμβική Αΐντα του Βέρντι, οι Van Halen, πως μας ενώνει πως μας δονεί, του… Νόρμπερτ Ντίκελ η φωνή, της παλιάς δόξας του συλλόγου που έχει αναλάβει ρόλο slapstick κονφερασιέ, ο ανεπίσημος ύμνος της ομάδας, το schlager αισθητικής «Heja BVB» και μετά το «you’ll never walk alone», που κι αν ακούγεται χιλιόμετρα πολλά μακριά από τις όχθες του Mersey καταφέρνει και ξυπνάει το Gänsehaut συναίσθημα της ανατριχίλας.